Van oorlogsgevechten naar vechtscheidingen

Wat doe je na een leven als militair en MIVD-man? Hans van Wuyckhuyse volgde het pad van de hoofdpersonen in Amerikaanse misdaadthrillers: hij werd privédetective.

Interview

Van oorlogsgevechten naar vechtscheidingen

Zijn veteranen klaar met spanning en sensatie? Hans van Wuyckhuyse niet. Hij werd privédetective.

Diepenveen – Toen Hans van Wuyckhuyse (58) twee jaar geleden afscheid nam van het leger en de inlichtingendiensten dacht hij er geen moment aan om van zijn pensioen te genieten. De adrenaline, de spanning, hij zou niet zonder kunnen. Hij richtte Falcon Recherche & Advies op. In de volksmond: hij werd privédetective.  Zo belandde Van Wuyckhuyse van kapotgeschoten straten van Kaboel in vechtscheidingstaferelen.

,,Ik zag de afgerukte hand van de zelfmoordenaar tegen de muur liggen. Zijn hoofd lag verderop. We hebben de vingers van de hand ingevouwen en alleen de middelvinger rechtop laten staan.”

Kaboel, Afghanistan 2004. De laatste uitzending van Van Wuyckhuyse. Een hooggeplaatste militair gaat, tegen de regels in, een tapijt kopen in de gevaarlijke ‘Chickenstreet’ . Twee gewapende soldaten houden de wacht voor de winkel. Een Afghaan passeert en ziet dat er een belangrijk persoon binnen is. Hij gooit zijn bomgordel af en blaast zichzelf voor de tapijtwinkel op. Een Amerikaanse vrouw en kinderen komen om. Van Wuyckhuyse is als lid van de NAVO-Contra inlichtingendienst als eerste ter plaatse. Hij moet de situatie inschatten, informatie verzamelen op straat en achterhalen waar de aanval vandaan komt. Hij hoeft niet lang te zoeken. ,,Ik zag de afgerukte hand van de zelfmoordenaar tegen de muur liggen. Zijn hoofd lag verderop. We hebben de vingers van de hand ingevouwen en alleen de middelvinger rechtop laten staan. Zulke bizarre humor krijg je daar.’’

De Diepenvener vertelt er gelaten over. Ook over de vuurgevechten in Afghanistan en Libanon en zijn tijd in Srebrenica. ,,Ik vond het een prachtige baan, maar ik snap wel dat er soldaten rondlopen met een posttraumatische-stressstoornis. Ik heb verschrikkelijke dingen gezien en ik had ook wel eens moeite me weer aan te passen aan de Nederlandse gang van zaken. Gelukkig heb ik altijd alles kunnen bespreken met mijn vrouw. Dat heeft me geholpen. Ik heb het leren relativeren. Ambulancebroeders, politieagenten en brandweermannen zien ook verschrikkelijke dingen.’’

Van Wuyckhuyse vervulde allerlei functies in het leger. Hij was militair, leidinggevende en instructeur bij verschillende Bataljons. Lange tijd verzamelde hij inlichtingen namens de MIVD. Hij trok, nauwelijks beschermd, de straten in en verzamelde informatie bij de plaatselijke bevolking. Hij spoorde met zijn team potentiële vijanden op en bracht in kaart waar vijandelijke kampen zaten. Gevaarlijk, maar spannend.

,,Een terrorist laten oppakken in Afghanistan of een vreemdganger betrappen in Nederland levert dezelfde voldoening op”

En dan zit je tien jaar later urenlang in een auto met een verrekijker te kijken naar een gescheiden vrouw die wel of niet samenwoont met een nieuwe vriend. Alsof een oorlogsverslaggever ineens bij weekblad Privé gaat werken. Van Wuyckhuyse lacht. ,,Ja misschien wel, maar ik vind het leuk. Ik heb er wel vaker aan gedacht om voor mezelf te beginnen en te doen waar ik goed in ben: onderzoeken. Nu heb ik het gedaan en ik ben hartstikke druk. Ik word ingehuurd door mensen die denken dat hun partner vreemdgaat, ik doe alimentatieonderzoeken, ik werk voor moeders die de vrienden van hun zoon willen screenen en ik help mensen een vermist familielid vinden. Aan de andere kant word ik door bedrijven ingehuurd om screenings te doen van nieuwe werknemers, of om de beveiliging van een bedrijf te testen.’’

En ook dit werk is spannend. ,,Als je veel risico moet nemen en niet betrapt mag worden, dan voel ik dezelfde spanning”.  Bovendien is de opdracht hetzelfde. Iemand heeft een probleem en dat moet worden opgelost. Een terrorist laten oppakken in Afghanistan of een vreemdganger betrappen in Nederland levert dezelfde voldoening op. Ik merk dat ik veel aan mijn bagage uit de inlichtingenwereld heb. Werken onder een dekmantel, situaties inschatten, snel kunnen anticiperen en goed en secuur onderzoeken.’’

,,Ik wil geen hangoudere worden”

De trillende handen, de snelle hartslag. Ook op 58-jarige leeftijd zou Van Wuyckhuyse niet anders willen. Aan rustig aan doen heeft de Diepenvener een broertje dood. Stoppen met zijn 65e? ,,Nee. Werken bij defensie heeft mij drive en wilskracht gegeven. Ik wil geen hangoudere worden. Ik geef voorlichtingen op scholen op het gebied van Cyberpesten, deel mijn kennis en run mijn eigen bedrijf. Ik wil zo lang mogelijk een bijdrage blijven leveren aan de maatschappij.’’

Dit verhaal is geplaatst in De Stentor edities Deventer en Salland.